HYMNVS IN HONOREM QVIRINI MARTYRIS, EPISCOPI ECCLESIAE SISCIANAE

[1] Insignem meriti virum,

[2] quirinum placitum deo,

[3] urbis moenia Sisciae

[4] concessum sibi martyrem

[5] conplexu patrio fovent.

[6] Hic sub Galerio duce,

[7] qui tunc lllyricos sinus

[8] urgebat dicionibus,

[9] fertur catholicam fidem

[10] inlustrasse per exitum.

[11] Non illum gladii rigor

[12] non incendia, non ferae

[13] crudeli interitu necant,

[14] sed lymfis fluvialibus

[15] gurges, dum rapit, abluit.

[16] Nil refert, vitreo aequore

[17] an de flumine sanguinis

[18] tinguat passio martyrem,

[19] aeque gloria provenit

[20] fluctu quolibet uvida.

[21] Summo pontis ab ardui

[22] sanctae plebis episcopus

[23] in praeceps fluvio datur

[24] suspensum laqueo gerens

[25] ingentis lapidem molae.

[26] Deiectum placidissimo

[27] amnis vertice suscipit

[28] nec mergi patitur sibi

[29] miris vasta natatibus

[30] saxi pondera sustinens.

[31] Spectant eminus e solo

[32] doctorem pavidi greges;

[33] nam Christi populus frequens

[34] riparum sinuamina

[35] stipato agmine saepserat.

[36] Sed Quirinus, ut eminens

[37] os circumtulit, heu, suos

[38] exemplo trepidos videt;

[39] nil ipse proprii memor

[40] inter stagna periculi

[41] confirmat pia pectora

[42] verbis mitificis rogans,

[43] ne quem talia terreant

[44] neu constans titubet fides

[45] aut poenam putet emori.

[46] Dicentem fluitantibus

[47] amnis terga vehunt vadis

[48] nec substrata profunditas

[49] saxoque et laqueo et viro

[50] audet sponte dehiscere.

[51] Sensit martyr episcopus

[52] iam partam sibi praeripi

[53] palmam mortis et exitus

[54] ascensumque negarier

[55] aeterni ad solium patris:

[56] ‘Hisu cunctipotens’, ait,

[57] ‘haudquaquam tibi gloria

[58] haee est insolita aut nova

[59] calcare fremitum maris

[60] prona et flumina sistere.

[61] Scimus discipulum Petrum,

[62] cum vestigia tingueret

[63] mortali trepidus pede,

[64] dextrae subsidio tuae

[65] subiecisse salum solo;

[66] Iordanem quoque novimus

[67] tortis verticibus vagum,

[68] dum fertur rapido impetu,

[69] ad fontem refluis retro

[70] confugisse meatibus.

[71] Haec miracula sunt tuae

[72] virtutis, domine, ut, modo

[73] suspendar leve praenatans,

[74] summo gurgite fluminis

[75] cum collo scopulum traham.

[76] Iam plenus titulus tui est

[77] et vis prodita nominis,

[78] quam gentilis hebet stupor:

[79] absoluas, precor, optime,

[80] huius numc animae moras.

[81] Quid possis, probat amnicus.

[82] qui vectat silicem, liquor.

[83] hoc iam, quod superest, cedo,

[84] quo nil est pretiosius,

[85] pro re, Christe deus, mori!’

[86] Orantem simul halitus

[87] et vox deserit et calor,

[88] scandit spiritus ardua,

[89] fit pondus grave saxeum,

[90] corpus suscipiunt aquae.